See the full gallery on Posterous

Ansjovis
Tomaat/ui/aubergine/daslook
 
Beekridderforel
Spelt/chorizo/artisjok poivrade
buffelmozarella /lamsoor
 
Hoevekip uit Zottegem
Asperges uit Houthulst (Popelier)
spinazie/Parijse champignons
handgepelde Zeebrugse garnalen (Van den Fonteyne)
 
Aardbeien uit Houthulst (Popelier)
Rabarber/yoghurt/limoen/vanille

Permalink | Leave a comment  »

Bij het lezen van dit bericht in de Metro van vandaag moest ik meteen glimlachen. Een Amerikaans meisje wil het tot president schoppen in 2040 Zo jong, en toch al zoveel ambitie, dat is mooi om te zien.

De Amerikaanse Reylynn Caster is met haar 9 jaar waarschijnlijk de jongste presidentskandidate ooit. De jongedame voert nu al een fanatieke campagne op het internet via Facebook en YouTube, om in 2040 het Witte Huis te kunnen betreden.

Haar standpunten zijn duidelijk: ze wil een betere wereld, en daarom eist ze een nultolerantie voor pesters. Ze spreekt zich ook uit over het leger: “Zij die ons land dienen zouden zich geen zorgen moeten maken over het feit of ze hun familie wel te eten kunnen geven.” De economische crisis is nog niet aan haar besteed, maar daar hoopt ze over de jaren ook een oplossing voor te vinden.

Zelfs de financiële kant van haar campagne heeft ze al geregeld. Voor elke persoon die haar Facebookpagina leuk vindt, storten haar ouders vijf cent op haar spaarrekening.

Welke politieke partij de jonge Rylynn aanhangt is nog niet meteen duidelijk, maar dat maakt op zich weinig uit in een land waar zelfs de meest links politici rechtser zijn dan bij ons in België.

Tot april kon ik quasi wekelijks toprope klimmen in de Wallstreet in Antwerpen. Maar sinds mijn verhuis ligt dat wat moeilijker. Soms trek ik ‘s avonds vanuit Gent nog naar Antwerpen om er te kunnen klimmen met J. Maar het blijft wel een hele uitdaging om tot daar te geraken.

Klimmen doe ik nochtans graag. Het voorbije jaar heb ik gemerkt dat wekelijks aan een muur hangen toch wel een serieuze impact heeft gehad op mijn fysiek. Niet dat ik nu opeens een gespierde bundel ben geworden, maar ik ben ook niet meer de slappe, sedentaire medemens van vroeger. En dus wil ik dat graag blijven volhouden.

Deze week ging het dus voor het eerst richting klimzaal Bleau. Nu, zij bieden geen toprope klimmen aan maar boulderen. En dat is een groot verschil. Bij het eerste hang je gezekerd aan een touw en klim je een hele afstand omhoog. Met af en toe een overhang of een paar moeilijke punten. Bij boulderen klim je slechts een kort, technisch stukje op een rotsblok of -wand. Niet dat het zoveel makkelijker wordt, integendeel. Het vraagt minstens zoveel inspanning.

Het mooie aan boulderen is dat je het op je eentje kan beoefenen. En dat deed ik dus: op mezelve richting klimzaal. Nu ja, het is duidelijk een sociale sport want voor ik het wist trok ik op met één van de meer regelmatige klimmers. Verder was ik ook nog eens op een deftig uur thuis, dus dit is best wel een goed alternatief om toch mijn fysieke fix te krijgen.

Morgenavond kan ik gaan klimmen in Antwerpen en woensdagavond trek ik weer ten boulder in Gent. Hoeze!

Ondernemers verdienen soms wat extra aandacht, en in deze editie geven we steun aan een nieuwe praktijk die zich specialiseert in stotteren. Deze praktijk werd opgericht door twee ervaren logopedistes, en het doel is de praktijk uit te bouwen tot een logopedisch centrum Gent, waar iedereen welkom is. Van kinderen en jeugd tot volwassenen en ouderen. Voor vloeiendheidsstoornissen zoals stotteren, maar ook voor stemstoornissen, leerstoornissen, ...

lees verder

Allereerst, op deze Rerum Novarum, aan alle vrijwilligers die elke dag onder de vlag van een of andere ACW-vereniging onbaatzuchtig het beste van zichzelf geven voor hun medemensen: bedankt. Zoals de christelijke wortels, ook voor wie niet gelooft, een fundament vormen voor onze maatschappij van waarden en normen, zijn ons sociaal systeem en voorzieningen (onderwijs, gezondheidszorg,...) voor een groot stuk te danken aan de beweging die hieruit voortsproot. We moeten erkennen dat de christelijke arbeidersbeweging onze beschaving positief getekend heeft.

Het doet dan ook pijn te moeten vaststellen de top van deze beweging sterk vervreemd geraakt is van de basis. Daar waar "onbaatzuchtig engagement" het leitmotiv is voor de basis, werd de top steeds meer gekenmerkt door een vorm van graaicultuur. Katrien Partyka probeert in een open brief (DS 14-5-2012) te verdedigen dat de uit het casinokapitalisme afkomstige middelen werden ingezet voor sociale doelen.

Dat kan best zijn, maar staat in schril contrast met de vele pogingen om de eigen verantwoordelijkheid jegens onze maatschappij en haar belastingbetalers die voor het Dexia-drama opdraaien te ontlopen. Men beseft dat ook nog niet. Men vindt het maar normaal dat wanneer de overheid 4 miljard euro op tafel legt om Belfius uit het Dexia-hefboomfonds te redden, het ACW nog altijd recht heeft op een deel van de winst, als die ooit gemaakt zou worden. Patrick Develtere verdedigt dat door te stellen dat hij met het ACW via die winstbewijzen zou willen "indalen" in de bank, om toe te zien dat Belfius een ethische bank wordt. Men laat de belastingbetaler opdraaien voor de kosten, gaat lopen met een stuk van de winsten, en wil dan nog eens met het opgestoken vingertje een moraal gaan prediken die ACW/ARCO zelf ontbeerde aan het roer van Dexia. Schaamteloos. De commentaar van Steven Vanackere dat de arbeidersbeweging zich in de toekomst beter niet meer bezighoudt met de financiële sector, maar vooral zijn waarschuwing voor "een rechts Vlaanderen na de staatshervorming" is in deze dan ook bijzonder misplaatst. Met een door aanhoudende graaicultuur en onverantwoordelijkheid gekenmerkte ACW-top als vrienden heeft de arbeidersbeweging geen vijanden meer nodig.

Neen, ik denk niet dat we nood hebben aan dergelijke uitleg. We hoeven niet uitgelegd te krijgen hoe het ACW een "ethische bank" zou besturen, of aan welke goede doelen de casinowinsten uit Dexia besteed werden. Waar we wel nood aan hebben, is een mea culpa.

Een mea culpa aan de belastingbetaler die mag opdraaien voor de gevolgen van het mede door de ACW-top gevoerde beleid bij Dexia. Een mea culpa voor de beslissing om de "financial products" portefeuille niet te verkopen en zo de doodsteek te geven aan Dexia en de huidige en komende generatie met een schuld van jewelste op te zadelen.

Een mea culpa aan de vele lidverenigingen en spaarders voor het misleiden, voor het wijsmaken dat een ARCO-aandeel een veilig spaarproduct is. Een mea culpa voor de aanzet om de hieruit voortvloeiende opbrengsten (dividenden) om te zetten in nieuwe aandelen van de coöperatieve Arco die zelf door overvloedige afhankelijkheid van de financiële sector een waar risicoproduct werd.

Een mea culpa aan de coöperanten, om hen wijs te maken dat zij in elk geval konden rekenen op het beschermingsfonds van de overheid, ook al was dit nog lang niet afgetoetst met Europa en werd er nooit een bijdrage betaald tot op de ontbinding.

Een mea culpa aan de coöperanten, om hen bij monde van ACW-boegbeeld Jean-Luc Dehaene wijs te maken dat de bank zeker niet zou gesplitst worden, dat ze zeker niet moesten uittreden uit de coöperatieve, terwijl direct na het verlopen van de deadline voor uittreding bekendgemaakt werd dat de groep alsnog gesplitst wordt en men daar al meer dan twee weken aan aan het werken is.

Een mea culpa voor het jarenlange teren op de winsten uit Dexia die men verkreeg voor het aanbrengen van deze brave spaarders en coöperanten, en voor het doorschuiven van de factuur voor schadeloosstelling van diezelfde coöperanten aan de belastingbetaler. Teren op de winsten, maar niet willen opdraaien voor de verliezen, men zou het niet verwachten van een sociale organisatie.

Een echt, gemeend mea culpa, is de enige manier om nu donderdag de vele militanten en vrijwilligers, maar ook de gehele bevolking, nog recht in de ogen te kunnen kijken vanop het spreekgestoelte. Zoniet zal de hele organisatie, met haar duizenden positief geëngageerde vrijwilligers, voor altijd de smet meedragen van de doofpot waarmee haar leiders hun fouten en graaicultuur trachtten toe te dekken. Dat verdienen deze mensen niet. Zij verdienen op deze dag, hun feestdag, enkel grenzenloos respect en een dankjewel voor hun inzet. Het weze hen gegund.

De organisatie van Toer de Nord had zaterdag bijzonder veel geluk want hun stratenfestival vond plaats in de blakende zon. In de autovrije straten van Antwerpen-Noord was het genieten van straattheater, kraampjes met geroosterd vlees en vis, muziek en zelfs een would-be circus.

We begonnen onze tocht op het De Conickplein dat op het eerste zicht volg plastic drinkbekertjes lag. Van ver af leek het alsof twee medewerkers van de Stad bezig waren om alles op de ruimen met een bladblazer. Maar het was net de bedoeling van deze act om de bekertjes zoveel mogelijk in het rond te blazen, door een systeem van buizen om het plein te laten ondersneeuwen in dwarrelend plastic. De kinderen vonden het in ieder geval heerlijk.

Bekertjes stapelen op het De Coninckplein

Via de Sint-Elisbethstraat en Handelsstraat kwamen we langs talloze kraampjes waar het vlees en de vis met veel prikkende rook aan het roosteren waren. Of de kledij die er verkocht werd overal 100 procent legaal was betwijfel ik, maar er werd toch lustig geshopt door de diverse bewoners van Afrika, Oost-Europa en Azië. Op iedere straathoek stond animatie voor jong en oud.

Op stap in Antwerpen Noord

Matroesjka's in de vitrine

Een verzameling uiltjes

Via de Diepestraat vervolgenden we onze weg richting Sint-Jansplein. Ook hier talloze kraampjes, straatartiesten, speeltuinen en luchtschilderaars.

Carmen en andere kindjes op de speeltuin

Luchtkunstenaar aan het werk

Iets verderop in de Diepestraat werden we ingehaald door de vrolijke groep muzikanten en danseressen van Murga Sentimento Verde met hun opzwepende Braziliaanse muziek. Die maakten al zingend, dansend en muziekmakend één lange tocht over het hele parcours.

Murga Sentimento Verde op het Sint-Jansplein

Op het Sint-Jansplein tenslotte stond een grote installatie van de Vuurmeesters. Je kon die nog het best omschrijven als een knikkerbaan, maar dan met brandende metalen bollen in plaats van glazen knikkers. Daarmee zetten ze hun ‘vuurdorp’ in vuur en vlam en creëerden een wereld met vreemde personages bezeten van vuur.

De knikkerbaan van het Vuurdorp

De Vuurmeesters

Carmen aan het hinkelen

Een bijzonder geslaagde dag in eigen stad, knap werk van de organisatie en na tien minuten wandelen waren we moe maar voldaan weer thuis. Volgend jaar opnieuw!

Geert

Permalink | Leave a comment  »

When you’re migrating from a custom authentication solution to Devise, it’s highly likely your users’ passwords are hashed or stored differently from how Devise does it.

If the legacy system has a sane, secure solution then you can implement a custom encryptor for Devise. However if that’s not the case or if you want to migrate to the Devise default way-of-life following convention over configuration and reducing maintenance headaches in the future, you should convert the passwords so that Devise can use them.

Since hopefully you stored hashes of your user’s passwords instead of encrypted or plaintext, the only moment you can retrieve the plaintext password for rehashing is when the user tries to log in.  At that point we’ll convert it to Devise. This way when a user logs in his legacy password will be automatically converted to the new system.

First, add the legacy_password boolean attribute to User. This is to mark the passwords that have already been converted. Make sure to set it to true for the existing (legacy) records.

$ rails g migration AddLegacyPasswordToUser legacy_password:boolean
      invoke  active_record
      create    db/migrate/20120508083355_add_legacy_password_to_users.rb
$ rake db:migrate

Devise creates the method User#valid_password? to check the password. Let’s override it and add our legacy password check or fall through to the default valid_password? if the password was already converted.  This code assumes the old password is stored in the same field as the converted password — encrypted_password.

class User < ActiveRecord::Base
 
...
 
  def valid_password?(password)
    if self.legacy_password?
      # Use Devise's secure_compare to avoid timing attacks
      if Devise.secure_compare(self.encrypted_password, User.legacy_password(password))
 
        self.password = password
        self.password_confirmation = password
        self.legacy_password = false
        self.save!
 
      else
        return false
      end
    end
 
    super(password)
  end
 
  # Put your legacy password hashing method here
  def self.legacy_password(password)
    return Digest::MD5.hexdigest("#{password}-salty-herring");
  end
end

Supporting two different systems like this could soon become a maintenance nightmare After a couple of months, when the most active users have logged in at least once and converted their passwords, you can easily remove the extra code. Legacy users will be forced to reset their password since it won’t match anymore. Using the legacy_user attribute you could send them a targeted mail or alert them of the fact that they won’t be able to log in anymore with their old password.

Zaterdag waren we in Brugge voor de foto­ten­toon­stel­ling Wandering van Felix Baumsteiger. Dromerige, minimalistische foto’s uit het leven van een eigentijdse nomade.

Het moet al van de middelbare school geleden zijn sinds ik Felix nog eens tegenkwam. Hij zat bij m’n broer in de klas toen we allemaal nog puberende tieners waren. Samen met z’n moeder, broer Alexander en zus Linda waren ze in Heusden-Zolder wonen. Nederlands spraken ze nauwelijks want dat kunnen de meeste Duitsers niet. Maar dat stond onze vriendschap niet in de weg.

Toen ze enkele jaren later naar Genk verhuisden verloren we elkaar weer uit het oog, maar in dit kleine België is niemand ooit ver weg. En dus kwamen we Felix en Linda tegen in ons niet-zo-heel-erg-verre Venetië van het noorden.

Like Dreamers 5

Shadow 3

Ostende

Caravan

Meer informatie over het werk van Felix Baumsteiger kan je vinden op z’n website en Tumblr. Binnenkort is zijn Brugse tentoonstelling ook te zien in Hasselt.

Toen ik vrijdag thuiskwam van het werk was ik precies een zwaargeladen pakezel. Dat gebeurde de laatste tijd maar al te vaak, en dat prompte me tot deze mozaïek van what’s in my bag. Veel gerief blijkbaar, en dat gaat dagelijks mee op het traject Antwerpen–Brussel en retour.

Toen ik bij Cleverwood begon kocht ik meteen ook een nieuwe laptoptas. De vorige versie was tot op de draad versleten en de draagriem was al enkele jaren serieus aan het doorscheuren. Niets wat niet met een dikke draad weer aan elkaar kon worden genaaid. Maar het voelde toch aan als tijd voor vervanging.

M’n vorige messenger bag had ik een vijftal jaren geleden gekocht in de Esprit. Het was een donkerblauwe zak met lederen klap. Aan de zak zelf geen mankementen, alleen dus die scheurende riem. Logisch dat ik m’n zoektocht opnieuw begon in deze winkel. En meteen prijs: een grote donkerbruine met uitneembaar vak voor een laptop. Dat was duidelijk een goede keuze, want voor kersmis 2010 kreeg ik net dezelfde cadeau van m’n ouders. ;-)

Soit. Genoeg gepraat over dat uiterlijk. Laat ons eens kijken waarom dat ding altijd zo zwaar is. Ik heb hem niet op de weegschal gezet, maar schat dat het om circa 10 kg. zal gaan — het kan ook een beetje meer zijn. Alles eruit, mooi sorteren op de grond, en dan kreeg ik dit. Doorklikken naar Flickr voor een getagged overzicht. Nog meer inspiratie kan je vinden bij Niel, Amaury, Immi, Katrin en Andrew.

Een overzicht van wat er in mijn tas zit

Doorgaans loop ik niet met zoveel electronica op zak, maar deze week is een uitzondering omdat de grote MBP aan vervanging toe is en de kleine nog niet alle software heeft. De rest van de papierwinkel sleur ik wel steeds mee. Triage is hier dringend nodig, maar dat is voor een ander, minder druk weekend.

Wat zijn al die andere dingen?

Lees- en schrijfgerief

Moleskine — Parker vulpen — blauwe inkt vullingen — Comma papieren zakdoekjes — kranten, BBC Focus Magazine, schrift en post van ‘s Stad — internationaal paspoort — leesbril — Ray-Ban zonnebril.

Tools, altijd handig voor onderweg

Sleutelbos — elektronische deuropener — twee sporks voor tussendoortjes — grote veiligheidsspeld — Michelin pen — Leatherman zakmes — kaartlezer — Tum Tum portefeuille.

Mobiele survivalkit: smartphones, opladers, oortjes en extra batterij

USB connector — buttons — MacBook lader — smartphone laders — Duracell externe batterij — Sennheiser oortjes — HTC Desire — Samsung Galaxy Note.

Collectie buttons en een Google-snoepje

Buttons van: Antwerpen Europese Jongerenhoofdstad 2011 — Flickr #leweb10 — Sex voor iedereen (geruild tegen eentje van de BetaGroup) — Foursquare swarm — onleesbaar Google snoepje.

Wat zit er zoals in jouw tas of rugzak? Zonder welke spullen kom jij de deur niet uit?